Het schuldgevoel komt door de basis die is gevormd als de zogenaamde verbinding en band. Dit zorgt ervoor dat je vast blijft houden omdat de onderliggende patronen zijn dat de verbinding af hangt van jou, dat als jij er niet bent etc. de verbinding zal verbreken. Het is echter zo dat hun er werkelijk niet zijn.

Het zegt alles over je verborgen delen. Dit is waar de verbinding, de relatie op is ontstaan. Het is een traumabond geweest en niet ware onvoorwaardelijke liefde. Het is een afspiegeling waarin je zenuwstelsel de verkeerde signalen zal afgeven. Wat niet goed is, toxisch wordt verwerkt als veilig en vice versa. Je herhaalt als het ware hoe je “geprogrammeerd” bent vanuit je onderbewustzijn.

Ze laten patronen zien echter die patronen, goed of fout geven je een houvast. Een gevoel van veiligheid. Uit die patronen, “stabiliteit en voorspelbaarheid” creëer je je eigen patronen om in de dynamiek te kunnen blijven als het ware. Je kan ze zo moeilijk doorzien enkel wanneer er afstand kan komen zodat je als het ware it de dynamiek kan geraken, je voorbij de “afhankelijkheid” kan gaan.

Het is nog niet eens zo dat er een diep begrip voor de inhoud, het gebeurde ontstaan. Je leert als het ware vanuit het verhaal, de context een analyse te maken om veiligheid te creëren waardoor het lijkt alsof je vanuit empathie begrip hebt voor de situatie maar wat er werkelijk gebeurd is dat je een nieuwe structuur hebt aangemaakt vanuit de context, inhoud die je geboden wordt.