Je Eerste Scheiding

Wanneer je breukpunt komt dat je het niet langer vol kan houden om nog in een toxische relatie te blijven is je scheiding simpelweg het moment dat je je zenuwstelsel totaal hebt uitgeput. Het kan niet meer werken zoals het zou moeten doen waardoor je simpelweg geen andere keuze hebt dan te gaan. Je bent het slagveld ingelopen met een nieuwe frisse blik, met hoop en een mooi begin maar eindigde al heel snel in de frontlinie. Soms leek er even een stilstand maar dit is helaas de stilte van iedere storm geweest. Uitgeput van een lange veldslag met alles wat erbij hoort ben je verwoest, vol met een rugzak vol met trauma, gebroken. Niet je hart maar je zenuwstelsel! Je bent een veteraan geworden van de relatie. Echter niemand zal begrijpen welke oorlogen je hebt overwonnen, wat je werkelijk hebt opgeslagen in je zenuwstelsel.

Het vergelijk lijkt wellicht uit context maar je zenuwstelsel kijkt niet naar wat er gebeurd is. Deze functioneert enkel vanuit het oogpunt, leven of overleven. Veilig of onveilig etc. Iedereen begrijpt dat een toxische relatie overleven is. Dan is het vergelijk wellicht meer beeldend met als heel groot verschil dat de veteraan uit een oorlog wellicht en hopelijk begeleiding erna heeft. Dat men daarvan wel erkent dat waar die getuige van geweest is heftig is en veel impact heeft gehad en is er oog voor dat ze weer moeten leren functioneren in het leven na de oorlog. Daarvan begrijpt men dat het niet voorbij is als je vertrokken bent. Dat intern de oorlog nog doortast. Dat je niet veilig bent, je niet veilig voelt en zeker niet in jezelf. Dat je je kameraden, die samen één front vormde, getraind om je leven voor te kunnen geven, ze zal beschermen en een speciale code waar je blind op elkaar kan vertrouwen. Die de ogen zijn waar jij niet ziet, de oren zodat je veiligheid blijft horen en achter je staan, rugdekking geven als de situatie daarom vraagt. Toch heb je thuis ook weer niet de rust en blijft het gevoel van daar moeten, horen te zijn om te helpen blijft knagen. Verscheurd en een schuldgevoel neemt je over. Van rust is er ook niet echt sprake. Weer het gevoel van overleven wordt aangezet. Je zenuwstelsel blijft enkel aan want in je gedachtes ben je nog daar, bij hun, aan het strijden allen zit de strijd nu in jezelf. De oorlog, de strijd, het overleven woekert in stilte door en verder. Niemand die echt beseft dat je nog iedere dag aan het vechten, het strijden bent want voor hun ben je immers weg van het slagveld. De soldaten die tegenover je stonden lijken niet meer te bestaan, toch….?

Als we dit terugplaatsen in de context van een toxische relatie stoppen dan zal je als je heel eerlijk gaat kijken dat het stoppen niet het einde is maar het begin, een begin van een lange strijd waarbij de “oorlog” nog in jezelf voort zal duren. Dat deze nog lang niet voorbij is. Dat er enkel een nieuwe fase, een andere strijd zal beginnen terwijl je eigenlijk niet kan. Je moet herstellen, revalideren van de geleverde strijd. Echter de scheiding, de zogenaamde wapenstilstand moet nog geregeld worden. Het offer wat gebracht zal moeten worden is enkel een nieuw model geworden om de oorlog, de strijd van het slagveld waar je dacht veilig te zijn te verplaatsen. Dezelfde soldaat, die je al zo vaak in de ogen hebt gekeken staat voor je. Als je kinderen hebt veranderd ook nog eens de strijd…er is namelijk een gijzelaar in het spel, waarbij de onderhandelingen bepaald worden vanuit een systeem wat geen onderdeel van de strijd was, niet de ins en outs kent maar nog ergen, geen oog heeft voor het verhaal van de waarheid. Het verhaal wat verborgen in je zenuwstelsel lag. Deze met daar blijven anders kan je de stijd niet aan.

Gewond, verslagen en verloren dien je weer aan de frontlinie te komen staan. Vergeten dat je lijf en leden verloren hebt zal je meoten strijden dat je kind(eren) deze veldslag hebben overleeft. Dat is de zwaarste strijd die je moet geven want het slagveld en de soldaat zijn voor degene die de strijd beslist niet dezelfde als degene waarmee jij al jaren in strijd mee bent. Die zien enkel een toerist die ooit iets over de veldslag heeft gehoord. Die vergeten is wat er lijkt te zijn gebeurd. Die al een nieuw plan heeft laten herrijzen waar jij ziel en zaligheid hebt gelaten, het zal lijken of jij nog de enige bent die voorleeft in de puinhopen van de dagelijkse frontlinie strijd. Details lijken te worden vergeten, alsof ze niet langer belangrijk zijn, echter daarin zat het geheim van in leven of erger te zijn.

Pas als deze slag is gedaan, zal je moe, gehavend slapen gaan. Dan zal het langer geleden voor iedereen zijn en zal je beseffen, bang, alleen met je donkerste angsten te zijn. Praten zal lastig gaan want de meeste zijn vergeten dat jij kwam van een slagveld vandaan. Hulp zal vaak niet datgene zijn wat je nodig hebt, daar je verloren bent al je kracht. Het eerste wat herstellen moet is je zenuwstelsel alleen jij beleefd je strijd nacht na nacht. Enkel met rust zal revalideren gaan echter ieder verwacht dat je met leven door zal gaan. Zo zal je nieuwe leven een nieuw overleven zijn, van binnen zal het donker en zonder licht zijn. Zo goed en kwaad als je kan zal je verder gaan. Revalideren zal sluimerend op de achtergrond verder gaan. Je zal merken na vele lange dagen dat je meer en meer toch in je kracht bent komen te staan. Dat zal het moment van besef zijn dat je weer voelt vrijer te zijn. Echter zal dan een nieuwe strijd ontstaan. De onzichtbare soldaat zal ineens weer voor je staan. Deze had niet verwacht dat je nog krachtig weer kon zijn. Pas nu ontstaat het deel dat je vanuit kracht echt gescheiden zal zijn. Vaak kan je weder een strijd aan echter zal blijken dat deze soldaat een heel leger achter zich heeft staan. Daar zal je kracht blijken niet gewenst te zijn. Spreken wordt als hoogverraad gezien, en jij als veteraan….wordt verraden door een systeem wat je voorheen heeft geprezen. De illusie gaf je te begrijpen en nu alles saboteert als je in dezelfde strijd voor het te laat is in wil grijpen. Dit omdat jij kent de geheime informatie hoe deze strijd wordt gestreden. Echter wordt jij als dader gewezen, zal je de les krijgen gelezen. En in plaats van dat men je horen zal, voor je het weet raakt alles weder in verval…

En wie mag nu niet alleen de strijd dragen, maar ook telkens weer de vrede verklaren….die ene veteraan waarvoor zal blijken, de strijd is nog steeds niet voorbij. Zo zal je weder een scheiding aan moeten gaan, echter is het mogelijk deze krachtiger en vol van wijsheid en kennis te doorstaan. Je strategie zal anders zijn daar jij gegroeid bent, anders bent en van soldaat naar alles, commando, special force bent gegaan. Je zal zien dat de onzichtbare soldaat een masker, een verkleden bleek te zijn, dat jij altijd als de sterkste strijder was, je dit enkel en alleen door de strijd, vermoeidheid vergeten was.

Waar iedereen vergeten was dat jij was de veteraan, ben je nu als een ware strijder, jezelf weer opgestaan. Zo zal jij degene zijn die zal blijken de ondergang zelf te kunnen zijn. Eenmaal in het donker afdalen gegaan zal je niet langer bang zijn in het donker verder te gaan. Je wijsheid zal je zicht zijn, zo zal blijken dat het donker jou terrein zal zijn, waar jij de regels zal maken, waar ze niet meer voorbij je raken. Je zal vol ervaring zijn, niet meer onder de indruk van iedere manipulatie of tactiek die wordt gegeven daar jij ze alle kan doorzien want jij weet wat ook in hun schaduw niet in het licht wil staan!