14 jaar en een verkeerd werkend zenuwstelsel

Een jongen van rond de 14 jaar, laat een groei zien die je eigenlijk niet wilt zien.

Een groei waarvan het zenuwstelsel helemaal vast zit in een overlevingsmechanisme, maar als je met het ego kijkt en alleen naar gedrag dan zie je een jongen die onhandelbaar begint te worden, een jongen met beginnende narcistische trekken waarvan je denkt, dit ontwikkeld de verkeerde kant op.

Hoe is die ontwikkeling verlopen?

Het was een jongetje die zijn eigen ontwikkeling doormaakte, durfde veel dingen niet. Vond alles spannend om te ontdekken. Hij had wel een groot bewustzijn en was nieuwsgierig. Met 2 jaar wist hij verschillende autoroutes, als je dan een andere route reed, dan liet zijn gedrag boosheid en frustratie en afdwingen zien, maar zijn gevoel miste de voorspelbaarheid, dus de veiligheid. Met 4 jaar was de glijbaan nog steeds heel spannend. Een koprol maken als tiener voelt voor hem nog steeds als een hele berg beklimmen. Iemand aankijken in een gesprek voelt heel intens, iemand de hand schudden voelt als een inbreuk op je zijn. Naarmate deze jongen ouder werd, begon het pulken aan dingen, zoals aan je huid, je kleren, je haren etc. Hij ontwikkelde tics, zoals slaande bewegingen met armen, soort van losschudden, hij maakte rare bewegingen met zijn ogen , veel fronsen. Hij zocht van alles in zijn systeem waar hij en kon afvloeien , maar ook controle kon houden. Tussen de 10 en 14 ontwikkelde hij steeds meer driftbuien, in de loop der jaren werden die buien ook intenser. Het gedrag laat woede zien, boosheid op de inhoud, zijn zin willen hebben, grenzen niet accepteren, dingen stuk maken, kift hebben op anderen, egoïstisch gedragen, niet meer goed de empathie voor een ander kunnen opbrengen, grote mond. Niet meer goed kunnen verbinden met zijn eigen gevoel. Maar wel de omgeving aanvoelt. Als hij zich rustig voelt, dan altijd triggers en ruzie zoeken met anderen. Deze leeftijd maakt het steeds moeilijker om het gedrag te corrigeren, het geeft je als ouder een machteloos gevoel.

Wat gebeurd hier nu eigenlijk echt!

Dit is gedrag van een kind waarvan het zenuwstelsel niet meer goed functioneert, verkeerde signalen afgeeft, waardoor het kind, dit geval deze jongen verkeerde patronen en daaropvolgend gedrag ontwikkeld.

In zijn jonge jaren is al onveiligheid ontstaan, de veiligheid voelde hij niet in zijn omgeving, deze voelde hij niet in zichzelf. Bij de ene ouder voelde hij zich veilig, begrepen en emotioneel gesteund. Bij de andere ouder kon hij niet voelen wat de verbinding nou eigenlijk was. Hij kon er emotioneel niet mee verbinden en dat leverde onveiligheid op. Het zenuwstelsel is eigenlijk zwart/wit is er gevaar of is er geen gevaar en daarop geeft het seintjes af. Vanaf heel jong heeft deze jongen een zenuwstelsel waarvan veilig en onveilig verkeerd is gekoppeld aan het seintje. Als je opgroeit in een omgeving waar je je niet veilig voelt dan leer je jezelf veilig te voelen als er dus onrust is, of als er onveilige situaties zijn. Kijk naar het Stockholm syndroom waar er begrip voor de dader ontstaat. Deze jongen wilt eigenlijk flow, wilt uit conflict blijven. Alleen op het moment dat de omgeving zo is gecreëerd dat het veilig is, herkend hij het niet. Eigenlijk komt zijn systeem tot rust, maar het zenuwstelsel heeft geleerd dat onrust veilig is. Daarop ga je allerlei dingen zoeken om die onrust weer te krijgen en in dit geval conflict. Zodra er conflict is en je corrigeert dit gedrag is er strijd. Tot dat er weer een moment komt van bewustzijn, waarop zichtbaar wordt dat dit niet goed is. Deze jongen heeft in het moment geen bewustzijn, maar later als hij weer in staat is tot reflectie , dan weet hij wat er gebeurd is en dat dat niet goed is. Alleen het moment waarop bewustzijn moet ontstaan, dat is op het moment dat hij triggers wilt gaan opzoeken, daar zit ontwijkingsgedrag op, of geen bewustzijn, waardoor een vicieuze cirkel ontstaat.

Wij als volwassenen zijn geneigd om alleen te kijken naar wat er aan het einde van de keten gebeurd en dat is in dit verhaal het gedrag. Als je kijkt naar patronen, dan maakt dit gedrag alleen maar zichtbaar dat er onbalans is. De start zit in het zenuwstelsel waar verkeerde patronen zijn ontwikkeld.

Vond jij dit verhelderend? Heb je vragen? Laat het mij dan gerust weten.